De zee betekent leven

De nachtelijke klop op de deur, gemaskerde mannen en willekeur. In een land dat al een paar jaar geregeerd wordt door een fascistisch regime probeert een gezin te overleven. Puberende kinderen, een kind dat bij het gewapend verzet gaat, een dementerende opa/oma en een opgepakte ouder. Oja, en een baby. Uiteindelijk op de vlucht.

Ik wil het heel graag maken omdat het nu aan de gang is; de auto’s zonder kenteken rijden rond, er is de roep om minder democratie, en we kijken het liefst weg in de hoop dat het nooit zo ver zal komen.

We maken samen een stuk over deze zware thematiek van maximaal 1:15 uur. Dan kan het publiek na afloop (is een idee nu) napraten. Want dat is wat het stuk toevoegt aan een boek: er is veel geschreven over fascisme maar na lezing zit je in je eentje met een naar gevoel en na de voorstelling is er hoop, want je hebt bijna 100 mensen om je heen die hetzelfde hebben gezien en ook vinden dat dit nooit mag gebeuren.

Ik wil het maken met 7-8 mensen. Iedereen is welkom en hoe diverser de groep, hoe leuker.

Komend seizoen werken we met de verhalen van Roald Dahl.

Ik wil een selectie van zijn korte verhalen samenbrengen tot één voorstelling. Mevrouw Bixby en de mantel van de kolonel, Het wonderlijk verhaal van Hendrik Meier, De boekhandelaar en Genesis en catastrofe zijn voorbeelden van verhalen die ik interessant vind, maar de uiteindelijke selectie staat nog open.

Met acht spelers gaan we vooral onderzoeken wat we met een ensemble kunnen doen. Niet vier losse verhalen, maar één voorstelling waarin spelers voortdurend van rol en wereld kunnen wisselen.

Dahl is grappig, absurd en soms behoorlijk duister. Precies die combinatie lijkt me interessant om op het toneel te zetten.

De uitnodiging

Een humoristische, schrijnende voorstelling over liefde, verlangens en vastgeroeste patronen.

Angela en Joe zijn al jaren ongelukkig getrouwd. De communicatie verloopt moeizaam en meer naast elkaar dan mét elkaar. Op een avond heeft Angela, zonder Joe, besloten de bovenburen uit te nodigen, wat direct heel hun relatie weer op scherp zet. Als de oh-zo-gelukkige-en-vrije buren, Shane en Kayra, op de mat staan ontvouwt zich een schouwspel van de schijn hoog houden, haantjesgedrag, jaloezie en verlangens.

Door middel van scherpe dialogen, herkenbare situaties en pijnlijke confrontaties, worden de uitdagingen waar alle personages tegenaan lopen langzaam ontrafeld.

In het stuk staan vier personages centraal. Elk personage wordt door twee spelers gespeeld. De dubbelrollen worden op een speelse en theatrale wijze ingezet en vormen een belangrijk onderdeel van het maakproces en de voorstelling zelf.

Roodkapje wil een tussenjaar maar moeder zegt dat ze tussen vier muren blijft. Oma kan niet zelfstandig wonen maar weigert zich aan te passen ook al plast ze heel haar tenalady vol. Het wolvenstel is seksloos en zoekt een spark. De jager houdt van IPA en de lesbische boswachter laat niemand passeren.

Dit seizoen ga ik roodkapje (kapot) bewerken tot een intergenerationeel satire. Hierin onderzoeken we de verschillen, overeenkomsten, voor en na-delen van verschillende generaties en kijken we vooral hoe/of we nader tot elkaar kunnen komen in een tijd vol kloven. Dit brengen we grotesk, met veel humor en absurditeit op de vloer. Een stuk vol scherpe (soms) poëtische teksten, met een diepgaande ondertoon. Een stuk waarin we verwachtingspatronen in de prullenbak gooien en mogen vloeken, tieren en gillen. Gespeeld in een sprookjesachtig 2d prentenboek begeleid door Keltische folk klanken.

Het belooft een proces te woorden waarin we deels een klassiek script volgen en deels (vooral in de beginfase) nog wat onderzoeken d.m.v opdrachten. Het script zal namelijk tijdens de eerste repetitie half af zijn, dit is een bewuste keuze zodat ik het stuk kan aanpassen op de groep.

Ik ben op zoek naar 8 spelers. Om het onderzoek en de uitvoering zo waarheidsgetrouw mogelijk te maken heb ik het liefst 2x Gen Z 2x Millenial 2x Gen X/ 2xBoomer (of mensen die wegkomen als een jongere/oudere generatie)
Ik zoek mensen die tekst leren leuk vinden, groots en meeslepend durven spelen, onderzoek aan willen gaan en niet schrikken van wat chaos en vraagtekens.

Ik ga De Vrekkin —hoe overleef ik mijn rijke moeder— doen van Jibbe Willems (bekend van Leo en Lena).

Het stuk is losjes gebaseerd op de tragikomische klassieker De Vrek van Molière.
Het draait om mevrouw Henrietta Harpagon, een rijke, kinderlijke dame die op haar geld zit en haar zoon en dochter geen cent gunt. Ze heeft een beetje zweverige (maar ook gemene) vriendin en verder een hardwerkende personal assistant die al haar zaken regelt en haar als moeder beschouwt.
Haar dochter is zoekende in het leven en twijfelt of ze moet kiezen voor haar naïeve, superpositieve vriendje. Haar megaromantische zoon is verliefd op de stoere man die door haar wordt ingehuurd als toyboy en met wie ze serieus wil trouwen.

De speelstijl is groot maar mag absoluut niet typematig worden. De kijker moet zich kunnen identificeren met de (uitvergrote) personages, dus ik wil inzetten op geloofwaardig spel en interessante karakters (die dicht bij de spelers mogen liggen).
Het is behoorlijk veel tekst met snelle (tak-tak op elkaar) scènes, dus vroeg kennen van de tekst is echt noodzakelijk.

Ik heb nodig 4v/3m, waarvan 2v (de vrekkin en haar vriendin) ouder en 1v/2m (de dochter en zoon en de vriend van de dochter) duidelijk jonger. De PA en de toyboy zitten daar ergens tussenin (maar beide ook jonger dan de vrekkin).

Locatie: theaterzaal (Freedom of Pand P).

Kleine kanttekening bij de verdeling v/m: de zoon zou een tweede dochter kunnen zijn en het vriendje van de dochter zou een vriendin kunnen zijn, dus in theorie kan ik ook met 5v/2m of zelfs met 6v/1m werken. (In dat laatste geval is alleen de toyboy een man).

Wat gebeurt er als er in een arm stadje ineens een oudere dame langskomt die een miljard biedt aan de stad, onder wel heel bijzondere morbide voorwaarden?

Zachanassian (werktitel) wordt een voorstelling die uitdaagt in thematiek en morele dilemma's.
Het is een duistere voorstelling, met psychologisch diep gelaagde personages en absurde zwarte humor.

De voorstelling is gebaseerd op de tekst "Der Besuch der Alten Dame" van Friedrich Dürrenmatt.
Het is een echte ensemble voorstelling. Er zijn veel personages en de meeste spelers zullen meerdere rollen vertolken. Ondanks dat de ene rol iets groter is dan de andere, wordt het verhaal verteld door de gehele groep.

Dus heb je zin om een tekst uit te pluizen, de driften en drijfveren van personages te ontrafelen, veel te leren over samenspel en hou je van een tikje morbide humor?
Dan is deze voorstelling echt iets voor jou!

Marius begint een dagje ouder te worden en wordt daarom opgenomen in een zorgcentrum. Daarmee komt er een einde aan zijn vrijheid. Zomaar even een rondje wandelen of af en toe spontaan een borrel zit er niet meer in.
Marius laat het daar niet bij zitten en trommelt de andere senioren op tot protest. Ze bezetten de hele afdeling en eisen hun leven weer in eigen hand.

“Nooit te oud” is een tragikomische voorstelling gebaseerd op de gelijknamige Nederlandse film uit 2013. We volgen een aantal senioren die zich niet zomaar neerleggen bij het idee dat hun leven voorbij is. Met humor, muziek en een flinke dosis eigenwijsheid laten ze zien dat je nooit te oud bent om voor jezelf op te komen, nieuwe dingen te leren of gewoon lol te maken. Want ze zijn nog lang niet van plan om achter de geraniums te verdwijnen!

Volkstuincomplex van Jibbe Willems is een feministische thriller voor 8 spelers. Het stuk speelt zich af op een volkstuincomplex: een plek die op het eerste gezicht staat voor rust, natuur, samen tuinieren en een eigen stukje grond. Maar achter die rustige buitenkant blijkt een wereld schuil te gaan vol spanningen, geheimen en onderlinge verhoudingen.

Op het complex komen verschillende mensen samen, ieder met hun eigen redenen om daar te zijn. De volkstuin is voor sommigen een toevluchtsoord, voor anderen een plek van controle, bezit of herinneringen. Langzaam wordt duidelijk dat er meer aan de hand is dan gewone burenruzies of kleine irritaties. De verhoudingen tussen de personages komen steeds meer onder druk te staan en de sfeer wordt steeds dreigender.

Als feministische thriller onderzoekt het stuk thema’s als macht, veiligheid, grenzen, gemeenschap en de positie van vrouwen. Wie wordt geloofd? Wie heeft het voor het zeggen? En wat gebeurt er als mensen die lang zijn weggeduwd of niet serieus zijn genomen, besluiten hun plek op te eisen?

Wat begint als een herkenbare omgeving met tuinhuisjes, paadjes en perken, verandert gaandeweg in een spannende en beklemmende plek waar niets helemaal onschuldig is.